بیماری تبمالت در این ۵ استان پیشتاز است
به گزارش پایگاه خبری پایداری ملی به نقل از خبرگزاری فارس؛ تبمالت یا بروسلوز به عنوان یکی از مهمترین بیماریهای مشترک میان انسان و دام، همچنان به عنوان یک معضل بهداشتی با اثرات سوء اجتماعی و اقتصادی در ایران و جهان مطرح است. این بیماری که توسط باکتریهای جنس «بروسلا» ایجاد میشود، در کشورهای در حال توسعه یک مشکل پایدار سلامت عمومی به شمار میرود.
شواهد نشان میدهد که بروسلوز از جمله زئونوزهای نادیده گرفته شده در جهان است که به دلیل کمگزارشدهی و محدودیتهای تشخیصی، بار واقعی آن فراتر از آمارهای ثبت شده برآورد میشود.
در ایران، این بیماری به صورت بومی (اندمیک) در تمامی مناطق پراکنده است، اما نرخ بروز آن در استانهای غربی و شمال غربی به مراتب بالاتر است. کنترل این عارضه در جمعیت انسانی، به شدت به میزان آگاهی جامعه، ارتقای پوشش واکسیناسیون دامی و نظارت دقیق بر زنجیره تولید فرآوردههای لبنی پاستوریزه وابسته است.
بر اساس تازهترین اطلاعات منتشر شده از سوی وزارت بهداشت ایران، بیماری تبمالت (بروسلوز) کماکان به عنوان یکی از چالشهای اصلی نظام سلامت در حوزه بیماریهای واگیر شناخته میشود. این گزارش تاکید میکند که وضعیت این بیماری در ایران به صورت بومی بوده و روند تغییرات موارد شناسایی شده طی دهههای اخیر، فراز و نشیبهای قابل توجهی را تجربه کرده است.
نقشه داغ بروسلوز در ایران و جهان
بررسیهای اپیدمیولوژیک نشان میدهد که در ایران، استانهای لرستان، اردبیل، همدان، آذربایجان غربی و کهگیلویه و بویراحمد در صدر جدول بیشترین میزان بروز بیماری تب مالت قرار دارند.
البته توزیع جغرافیایی این بیماری در جهان ناهمگون است؛ به طوری که بیشترین میزان بروز در مناطق خاورمیانه، حوزه مدیترانه، آسیای مرکزی و بخشهایی از آفریقا و آمریکای لاتین مشاهده میشود.
برای درمان تب مالت از چه داروهایی استفاده میشود؟
تبمالت یک بیماری باکتریایی نیازمند استفاده از داروهای مناسب و پیگیری مستمر است. انتخاب رژیم دارویی به وضعیت بالینی بیمار و مدت زمان ابتلا بستگی دارد که معمولاً از طریق ترکیب آنتیبیوتیکهایی همچون داکسیسیکلین، ریفامپین، استرپتومایسین یا جنتامایسین انجام میشود.
همچنین برای بیمارانی که به درمانهای اولیه مقاوم هستند یا دچار عود شدهاند، استفاده از داروهای جایگزین مانند سیپروفلوکساسین توصیه شده است.
نظام سلامت کشور برای مقابله با این بیماری، برنامهی مراقبت در شبکه را در دو سطح پیگیری میکند. شناسایی غیرفعال (مراجعه فرد دارای علائم به مراکز درمانی) و بیماریابی فعال در صورت بروز طغیان، از ارکان این برنامه است.
فرآیند مراقبت شامل گرفتن شرححال توسط بهورز یا مراقب سلامت، معاینه توسط پزشک و انجام بررسیهای اپیدمیولوژیک در منطقه تحت پوشش است. همچنین اطلاعات موارد محتمل و قطعی به صورت ماهیانه میان شبکه بهداشت و سازمان دامپزشکی برای شناسایی کانونهای آلوده تبادل میشود.