کد خبر: ۵۲۱۱۹
تاریخ انتشار: ۲۹ تير ۱۳۹۸ - ۲۲:۴۰
"جلسه تاییدیه مارک اسپر، وزیردفاع آمریکا از آن جلسات عجیب بود. او که از کهنه‌سربازهای دوران جنگ خلیج فارس، مشاور سابق کنگره و مدیر اجرایی کمپانی ریتون به شمار می‌رود، به سوالاتی درباره گذشته‌اش، ایران، چین، روسیه، نیروی فضایی، اقدامات هکری، مرز جنوب غربی ایالات متحده، تضمین انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا و سایر موضوعات پاسخ داد. اما حرفی از نبردهای آمریکا با تروریسم در جهان نشد."

به گزارش پایداری ملی، "توماس گیبونز- نف"، در تحلیلی در روزنامه نیویورک تایمز می‌نویسد: «جنگ‌های طولانی مدت آمریکا علیه تروریسم دست‌کم برای چند ساعت در این جلسه استماع ناپدید شدند. این درگیری‌ها به قدری خسته‌کننده هستند که حتی به آنها در جریان جلسه تاییدیه فردی که کاندیدای پست وزارت دفاع آمریکا است – یا آنطور که زمانی به عنوان وزیر جنگ شناخته می‌شد- اشاره‌ای ضمنی هم نشد. از افغانستان و عراق  بدون هیچ سوالی گذشتند، تنها یک سوال درباره خروج نیروها از سوریه مطرح شد. درباره نیجر که در آن چهار آمریکایی دو سال قبل در یک درگیری خشونت‌آمیز از سوی داعشی‌ها کشته شدند و نیروهای آمریکایی هنوز در آنجا در رفت و آمدند؟ هیچ!

این خلاء، نشان دهنده انگیزه‌های پنتاگون در تغییر این روایت از فرورفتن در باتلاق جنگ‌های بی‌پایان در خاورمیانه به سمت سیاست‌های اساسا تضمینی است. همانطور که  هربرت مک‌مستر، مشاور امنیت ملی سابق آمریکا در مه سال جاری میلادی درباره جنگ افغانستان توضیح داد. و در بطن این سیاست‌های تضمینی، حضور کم تعداد نیروهای آمریکایی به ویژه نیروهای عملیات ویژه در کنار نیروهای محلی در مناطق درگیر نظیر سوریه، عراق و سومالی قرار دارد. مک‌مستر گفته است که این ائتلاف‌ها می‌تواند صرف‌جویی میلیاردی در هزینه‌ها باشد.

ائتلاف‌هایی، ارزان‌تر و از نظر سیاسی مطبوع‌تر، با نتایجی بهتر.

افغانستان نمونه‌ای از این استراتژی شده است؛  نیروهای تحت رهبری آمریکا ماموریت‌های رزمی را به نیروهای عملیات ویژه که در کنار نیروهای افغان و با پشتیبانی نیروی هوایی آمریکا می‌جنگند ، واگذار می‌کنند. گردان‌های پیاده نظام بزرگ آمریکایی که در سال ۲۰۱۰ در آنجا مستقر شدند، دیگر ‌نیستند؛ آنها بیشتر به عنوان پشتیبان برای کماندوهایی فعالیت می‌کنند که به کار آموزش افغان‌ها مشغولند.

با توجه به حضور تنها ۱۴ هزار نیروی آمریکایی در افغانستان که کمتر از ۱۰۰ هزار نیروی آنها در ۲۰۱۰ است، دیگر هیچ نشست خبری درباره ریتم این نبرد یا عملیات کنونی وجود ندارد. این یک خوشامدگویی ساکت برای فرماندهان ارتش آمریکا است که اغلب با نام مبهم "نیروهای ویژه" از آنها یاد می‌شود.

اما با وجود دست‌کم ۲۰ تیم نیروهای ویژه ارتش که در سراسر ۳۴ ولایت افغانستان مستقر هستند، فرماندهان آنها ده‌ها ماموریت را در ماه علیه نیروهای طالبان و داعش انجام می‌دهند. این نبرد علیه طالبان بخشی از یک اقدام برای نگهداشتن آنها بر سر میز مذاکره در جریان گفتگوهای صلح در قطر است در حالی که حملات علیه داعش به معنای مهار این گروه در مناطق کوهستانی شرق افغانستان است.

این نسخه از جنگ با مقیاس کوچکتر بدون تلفات یا مشکلات نیست. ۱۰ آمریکایی در نبرد در افغانستان در سال جاری میلادی کشته شدند. آخرین آنها، جیمز جی.سارتور، ۴۰ ساله  بود که در ولایت فاریاب کشته شد.

مرگ این فرد بخشی از مساله‌ای بزرگتر در نتیجه تقلای پنتاگون برای رویارویی با نبردهای مقابله با شبه‌نظامی‌گری است که آمریکا هنوز درگیر آن است در عین اینکه خودش را آماده می‌کند تا با تهدیدهایی از سوی چین، روسیه، کره شمالی و ایران روبرو شود.

با این حال ارتش آمریکا در آموزش کافی و مناسب و تجهیز سربازان شامل تکنسین‌های خنثی‌سازی بمب در افغانستان که هیات‌ها و ماموریت‌های نیروهای ویژه را پشتیبانی می‌کنند، ناکام مانده است. دیوید دابلیو.بارنو، یکی از مقام‌های ارشد بازنشسته ارتش که رهبری جنگ را در افغانستان از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ در اختیار داشت، می‌گوید: این یک مدل شکست خورده است.

این جنگ طولانی، حتی اگر در  جلسه تایید وزیر دفاع هم مطرح نشود ، ادامه دارد.»

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: