کد خبر: ۴۴۶۴۶
تاریخ انتشار: ۲۷ بهمن ۱۳۹۷ - ۱۹:۴۴
مهمترین مسئله‌ای که در مجموع برنامه‌های سینمایی هفت و نقد سینما مطرح است، حمایت بی‌سابقه این دو برنامه توسط منتقدانش از فیلم‌هایی است که توسط یک فرد خاص در آن سرمایه‌گذاری کرده است.

به گزارش پایداری ملی از خبرگزاری تسنیم: فیلم «ماجرای نیمروز:رد خون» درباره حمله بزرگترین جوخه ترور پس از انقلاب اسلامی، در ایام برگزاری سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر، رسما توسط کارشناسان تلویزیون ترور شد. این دومین سالی است که منتقدان سینمایی، فیلمی انقلابی را در شبکه‌های مختلف رسانه ملی ترور می‌کنند.

سال گذشته حین برگزاری سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، فیلم «به وقت شام» در اتفاقی مشابه، توسط جوخه ترور منتقدان سینمایی در شبکه‌های مختلف تلویزیونی ترور شد.

به تبع حمله به فیلم «به وقت شام»، ابراهیم حاتمی‌کیا در اختتامیه سی و ششمین جشنواره فیلم فجر روی سن جشنواره حاضر شد و حین دریافت سیمرغ کارگردانی‌اش گفت: من فیلمساز وابسته و فیلمساز این نظامم. من افتخار می‌کنم از کسانی حرف می‌زنم که باورشان دارم. من سی سال است روی این سن می‌آیم و می‌روم. از سازمان اوج تشکر می‌کنم. آن‌ها خیلی زحمت می‌کشند و باید نام سربازان گمنام امام زمان (عج) را به آن‌ها داد. متأسفم از همکارانم که وقتی اسم این سازمان‌ها و... به میان می‌آید، به آن معنا می‌دهند. افتخار می‌کنم برای مدافعان حرم فیلم ساختم. افتخار می‌کنم از بچه‌های سپاه و حاج قاسم سلیمانی جایزه گرفتم. بابت کارهایم پشیمان نیستم. اگر خانه سینما به محل کارآفرینی تبدیل شود، من کارآفرینم چرا که یک سال رزق به آن‌ها رساندم. امثال رشیدپور این واژه‌ها را می‌سازند. به تلویزیون اعتراض می‌کنم از مسئولان شبکه سه و دو، شکایتم را به خدا می‌برم. حاج قاسم سلیمانی با دیدن فیلم من اشک ریخت. این نگاه واقعاً زشت است برای این مملکت. من شکایتم را پیش خدا می‌برم».

آن روز‌ها تلویزیون دست‌خوش تحولات مدیریتی کنونی نشده بود و تفکر سلبریتی‌پروری انقلابی، هنوز در صدا و سیما، جای محافظه‌کاری مدیران کهنسال را نگرفته بود و فریاد‌های اعتراض حاتمی‌کیا نسبت به نقد ناجوانمردانه فیلم به وقت شام اوج گرفت.

مهدی آذرپندار، سرپرست فعلی گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما که در آن زمان حکمش را دریافت نکرده بود در یکی از جراید، سند معتبر و گرانبهایی از خود باقی گذاشت و در یک هم سویی با ابراهیم حاتمی‌کیا نوشت:

فریاد حاتمی‌کیا، انتقام ما بود از همه شب‌هایی که در جشن‌ها و محافل این سینمای محفلی غریب ماندیم و بغض کردیم. این‌ها چه منتقدانی هستند که یک نفر را برگزیده می‌کنند و بعد روی سن، به‌زعم خودشان تصمیم می‌گیرند جایزه خودشان را لجن‌مال کنند؟ و ایضا انتقام‌مان را گرفتیم از بیست و ششم مرداد ۹۶؛ از آن شب جمعه‌ای که قرار بود «محمدحسین مهدویان» بابت کارگردانی «ماجرای نیمروز» دیپلم افتخار یازدهمین جشن منتقدان و نویسندگان را بگیرد و آن هم از دست چه کسی؟ «جعفر پناهی». از همان شبکه دویی که سابقا پول فیلم جعفر پناهی را می‌داد و حالا این روز‌ها اجازه می‌دهد منتقدانی با مغز‌های کوچک بنگ زده، آنتن را همانقدر امن بدانند برای خودشان که انگار اینجا هم همان جشن محفلی خودشان است و می‌توانند همه امراض روحی‌شان را بر سر فیلم‌های درخشان انقلاب تخلیه کنند!

مهدی آذر پندار سرپرست گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما در پایان این متن می‌نویسد: آقای حاتمی‌کیا! سرباز سرافراز نظام! ما با فریاد شما، حساب‌مان را از سی و چند سال پیش تا امروز با سینما و تلویزیون تسویه کردیم و انتقام‌مان را یکجا گرفتیم. سپاس!

به استناد تصدیق بسیاری در متن سازمان صدا و سیما؛ هم بغض ابراهیم‌حاتمی‌کیا، هم اکنون در کسوت سرپرست گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما، نفر دوم این شبکه به حساب می‌آید و در بسیاری از تصمیمات اساسی در این شبکه مشارکت دارد، حتی به کرات چندین نوبت همراه با محمدرضا شفیعی در پشت صحنه برنامه هفت حضور پیدا می‌کند.

ایشان قبل از ورود به عرصه مدیریتی، انجمن منتقدان سینمای انقلاب را به همراه امیر ابیلی، سردبیر برنامه سینمایی – هنری کیوسک تاسیس کردند و هر سال بولتی را در جشنواره فیلم فجر با عنوان «نقد روز» منتشر می‌کنند و با نوشتار‌هایی سینمایی به فیلم‌های اکران شده در جشنواره فیلم فجر ستاره می‌دهند.

سال ۱۳۹۷ با تغییرات گسترده و ورود مدیران و منتقدانی که خود را هم بغض حاتمی‌کیا معرفی می‌کردند، انتظار می‌رفت که ناقدان و منتقدان سینمایی جدی‌تر و انقلابی‌تری به تحلیل آثار سینمایی انقلاب در برنامه‌های سینمایی، علی‌الخصوص برنامه «هفت» بپردازند. دور تازه برنامه هفت که با اجرای «محمدحسین لطیفی» و تهیه‌کنندگی مجتبی‌امینی از شبکه سوم سیما پخش می‌شد، نوید این رویداد را می‌داد که فیلم‌های انقلابی حداقل نواخته نمی‌شوند.

اما با وجود این تغییرات، خط سیر ترور فیلم‌های انقلابی به مثابه سال گذشته توسط منتقدان سینمایی انقلاب صورت پذیرفت.

سید امیر جاوید که به عنوان قائم مقام گروه ادب و هنر شبکه چهار سیما با یکی از جراید گفت و گوی مکتوبی را انجام داده تا با این عنوان شناخته شود. قبل از اینکه مسعود فراستی فیلم ماجرای نیمروز را تحلیل و تحقیر کند، به ترور مستقیم فیلم انقلابی «ماجرای نیمروز: رد خون» اقدام کرد.

سید امیر جاوید کمی قبل از برگزاری جشنواره فیلم فجر زمینه نرم توقف برنامه شب‌های تئاتر به سردبیری «محراب محمدزاده»‌ای را فراهم آورده بود که دو هفته قبل از حذف از این مجموعه برنامه، در قالب یک هیات تئاتری با مقامات عالی رتبه کشور دیدار کرده بود.

امیر جاوید متولی حذف آرام و توام با لبخند «پیام دهکری» بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر از اجرای برنامه‌ای (شب‌های تئاتر) را فراهم کرد، که این بازیگر از ۱۲ بهمن ماه وارد سریالی شد که در آن سریال نقش «جیسون رضائیان» را ایفا می‌کرد. دانستن این مختصات درباره مدیر - منتقدی که در برنامه هفت، «فیلم ماجرای نیمروز:رد خون» را بی‌محابا ترور کرد، قطعا ضروری است و تمامی این حذف‌ها با لبخند و سلفی مندرج صورت پذیرفت.

جاوید که در سابقه‌اش کمتر می‌توان نقد مکتوب سینمایی را جستجو کرد و در فضای رسانه‌ای کشور به عنوان منتقد سینما شناخته نمی‌شود، همانطور که حسین معززی نیا عنوان کرد بیشتر در بولتن «نقد روز» همزمان با جشنواره فیلم فجر نقش ستاره‌دهی را در صفحه آخر این بولتن ایفا می‌کند، بدون هیچ عقبه مکتوبی، تنها به واسطه هم بغضی با سرپرست گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما در برنامه هفت حضور پیدا می‌کند و فیلمی که درباره جوخه ترور گروهک رجوی ساخته شده بود را با عبارتی که شبیه نقد نبود، ترور کرد. حتی پا را از نقد آمیخته به ترور فراتر نهاد و از زدن تیر خلاص به محمد حسین مهدویان ساده نگذشت.

میزانسن مناظره در این برنامه کاملا متفاوت بود. خسرو نقیبی فیلمنامه‌نویس فیلم پل چوبی (فیلمی معارض درباره رخداد‌های سال ۸۸) و یکی از سینمایی‌نویسان جریان روشنفکری، بدل به موافق و حامی فیلم ماجرای نیمروز می‌شود و سیدامیر جاوید که خواستگاهش در ستاره دادن، ریشه در انجمن منتقدان سینمای انقلاب دارد، به قطب مخالف فیلم تبدیل می‌شود. این میزانسن بسیار حیرت‌انگیز نیست؟!

سید محمود رضوی در واکنش به نقد سید امیر جاوید پستی را توییت می‌کند و می‌نویسد:

شهیدآوینی: حزب الله، حتی در میان دوستان خویش غریبند، چه برسد به دشمنان؛ اگر چه در عین گمنامی و مظلومیت، باز هم من به یقین رسیده‌ام که خداوند لوح و قلم تاریخ را بدینان سپرده است؛ و با اضافه کردن هشتک سید امیر جاوید، اعتراض انقلابی و نجیبانه خود را در فضای مجازی منتشر می‌کند. چون با چنین نقدی که جاوید در هفت مطرح کرد، فرصت روی سن جشنواره رفتن از سیدمحمود رضوی که سابقه ساختن سه فیلم را درباره سازمان منافقین خلق دارد، از دست می‌رود و سید محمود رضوی نمی‌تواند از دست منتقدان (تروریست‌های سینمایی) به خدا پناه ببرد.

قطعا با تخریب ماجرای نیمروز توسط منتقدان انقلابی‌نما، مخاطبان به گنگی دچار خواهد شد که این چهره‌هایی که خود را عاقبت و آخرت جبهه فرهنگی انقلابی معرفی می‌کنند، چرا فیلمی درباره سازمان منافقین را چنین زیر گیوتین نقد می‌گذارند؟! این منتقدان مدیر شده چرا آستین را برای نقد فیلم‌های جریان روشنفکری بالا نمی‌زنند؟

چرا امیر جاوید مثلا برای نقد فیلم «ناگهان درخت» در برنامه هفت ظاهر نمی‌شود. چرا شرایط نقد طوری فراهم می‌شود که او قبل از فراستی نخستین تیر را شلیک کند.

کارزار نقد ماجرای نیمروز چنان ناجوانمردانه است که وحید جلیلی فریاد برمی‌آورد و می‌نویسد:

شب بیست و دوم بهمن چهل سالگی انقلاب بنشینی پای «هفت» و پنج و ببینی رسانه‌های جمهوری اسلامی بسیج شده اند یا بهتر بگویم میلیشیا شده‌اند که رد خون را کور کنند تا بشود در فضای «گرگ و میش» دوغ و دوشاب را قاتی کرد.

فردا در حسینیه هنر مشهد، به تفصیلش خواهیم پرداخت.

این هم تیترهایش:

"پارسال به وقت شام

امسال ردخون

صداوسیما به وظیفه خود آشناست"

و

"ترور محمد حسین مهدویان توسط فرزندان «سیما»

رد خون نشان داد «سیما» مستحق ترحم نیست"

نکته جالب، اصرار شبکه سه در حوزه نقد فیلم، در برنامه هفت، استفاده از منتقدان انقلابی (بدون عقبه مکتوب و مستمر) متصل به انجمن تاسیس شده، توسط سرپرست گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیماست.

اگر هفتمین برنامه ویژه نامه «هفت» جشنواره را ارزیابی کنیم، محسن دریالعلرا به عنوان منتقد سینما به برنامه هفت می‌آورند. مدیری که به عنوان مدیر نشر موسسه روایت فتح فعالیت می‌کند و به زودی در میان انتصابات شبکه سوم سیما جای خواهد گرفت. وقتی او را روی کرسی نقد در مقابل خسرو نقیبی می‌نشانند، قدر مسلم و به استناد همان برنامه نمی‌تواند بحثی را منعقد کند. نکته جالب اینجاست که خسرو نقیبی با سوابق اشاره شده، در همان گفتگو از فیلم نرگس آبیار حمایت می‌کند و فردی را که در مقابل خسرو نقیبی گذاشته‌اند، اصرار به طرح بحث‌هایی دارد که به فیلم‌های انقلابی هیچ ارتباطی ندارد.

خسرو نقیبی در طول سال بیش از ۱۰۰ یادداشت و نقد سینمایی در مطبوعات ارائه می‌دهد و به صورت مستمر می‌نویسد. بحث کیفیت آثار نقیبی مسئله دیگری است، اما طرف مقابل را که به عنوان چهر‌ه‌ای انقلابی به برنامه هفت می‌آورند نه تنها مسلط به گفتمان انقلابی‌اش نیست، بلکه درباره سینما به ماهو سینمای ایران و سی هفتمین جشنواره فیلم فجر نمی‌تواند مانیفست روشنی ارائه دهد.

در واقع نظارت و دعوت از منتقدان چنان به صورت غیرکارشناسی صورت می‌پذیرد که هر فردی که صاحب یک کانال تلگرامی سینمایی است را می‌توانید به عنوان منتقد سینما روی آنتن زنده برنامه هفت ظاهر شود.

یک کپی پیست کار اینستاگرامی که نقش‌های فرعی در سریال‌های منوچهر هادی بازی کرده را به عنوان کارشناس تبلیغات و خبر در فضای مجازی به برنامه هفت دعوت می‌کنند تا شگفتی بسیاری از اهالی رسانه را به دنبال داشته باشد.

کسی که حتی در لیست اعلامی روابط عمومی جشنواره فجر بدون مجوز بوده و حتی بعید است بتواند یک پاراگراف خبر تنظیم کند، اما امکان حضور در سینمای رسانه‌ها را پیدا کرد و امکان حضور روی آنتن زنده تلویزیون را هم پیدا می‌کند. اینکه چه روابط و چه ارتباطاتی به چنین فردی در برنامه هفت تریبون می‌دهد، سوال بسیار بزرگی است. این بلبشو به جایی می‌انجامد که مدیر گروه ادب و هنر شبکه چهار سیما فرصت ترور یکی از مهمترین فیلم‌های جریان انقلابی را پیدا می‌کند.

اما جریان نقد انقلابی که بعد‌ها لباس مدیریتی پوشید پیوند‌های دیگری هم دارد. در مناظره‌ای که درباره وضعیت سینمای ایران در حوزه هنری برگزار شد، مهدی آذرپندار و «محمدرضارضا‌پور» سردبیر مجله نقد سینما روی کرسی مناظره با علی معلم و ابولحسن داوودی کارگردان، با موضوع سینمای ایران و منافع ملی در تاریخ یازدهم آذر ۱۳۹۳، نشستند تا از موضع حفظ منافع ملی در سینمای ایران دفاع کنند.

«نقدسینما» در تصمیم تازه‌ای تبدیل به یک برنامه تلویزیونی شد تا در قالب یک برنامه سینمایی در ایام جشنواره فیلم فجر از شبکه پنجم سیما پخش شود. برنامه‌ای که تولید حوزه هنری است و سردبیری آنرا «محمدرضارضاپور» بر عهده دارد.

«میلاد دخانچی» مجری و برنامه ساز سیما، به عنوان یکی از منتقدان سینمای روی کرسی این برنامه می‌نشیند. این مسئله همچنان روشن نیست که میلاد دخانچی آیا به صورت رسمی منتقد سینماست؟ یا منتقد سیاست‌های جمهوری اسلامی است؟ (عطف به انتشار مطالب منتشره در کانال شخصی‌اش).

دخانچی اساسا منتقد سینما نیست، او منتقد و مخالف هر محصولی است که توسط «سیدمحمود رضوی» ساخته می‌شود. سابقه او در مخالفت با مهدویان و رضوی واضح و آشکار است و تنها نقد‌های سینمایی به نگارش درآمده توسط وی، درباره آثار مشترک رضوی – مهدویان است. سند قابل اتکا رجوع به کانال تلگرامی میلاد دخانچی است. او از منتقدان مخالف سرسخت قسمت نخست ماجرای نیمروز و فیلم لاتاری است.

مقالات تند و گاهی بدون استدلالش درباره این دو فیلم نشان می‌دهد او با مهدویان و تهیه‌کننده انقلابی این دو اثر زاویه مشخصی دارد.

او نیز در مقام منتقد در برنامه نقد سینما حاضر می‌شود و هر آنچه که دلش می‌خواهد را در قالب نقد درباره فیلم «ماجرای نیمروز:رد‌خون» در برنامه «نقد سینما» ادا می‌کند و از قضا عباراتی که در نقد فیلم به کار می‌برد، بشدت شبیه نقد شفاهی امیر جاوید در شبکه سوم سیماست.

اما دخانچی تفاوت بارزی که با سیدامیر جاوید دارد، برای ساختن گفتمان در مقابل آثار سینمایی انقلابی در این برنامه حاضر شده است. او در مقدمه نقد ماجرای نیمروز اصرار به عبور از مفهوم ایدئولوژی دارد و به مقصودش می‌رسد و روزنامه سازندگی تیتر اصلی‌اش را با ساز دخانچی تنظیم می‌کند.

۱

صفحه اینستاگرام میلاد دخانچی

نکته قابل تامل این است که حوزه هنری به عنوان بانی این برنامه، در ساخت ماجرای نیمروز یک مشارکت و در حوزه اکران و پخش ویدئویی فیلم سهیم بوده است. سیاست‌های حوزه هنری چگونه تغییر کرده که به منتقد برنامه تلویزیونی‌اش این فرصت را برای حمله و ترور قسمت دوم همان فیلم می‌دهد.

اما مهمترین مسئله‌ای که در مجموع برنامه‌های سینمایی هفت و نقد سینما مطرح است، حمایت بی‌سابقه این دو برنامه توسط منتقدانش از فیلم‌هایی است که محمدصادق رنجکشان در آن سرمایه‌گذاری کرده است. تقریبا تمام آثار رنجکشان در هر دو برنامه توسط منتقدان ستایش می‌شوند و حتی نیمچه نقد غیرکارشناسی و بدون پشتوانه محمد تقی فهیم درباره یکی از تولیدات رنجکشان توسط منتقد دیگری به سخره گرفته می‌شود.

با ارزیابی کلی این وضعیت می‌توان اذعان داشت که در آزمون سینمایی رسانه ملی، بازنده بزرگ باز هم رسانه ملی بود که هیچگاه درگاه ارزیابی علمی و انقلابی، برای دعوت از منتقدان نزدیک به جبهه انقلاب، با پشتوانه‌ای سینمایی نداشت و اگر فراستی چند بار دیگر فرصت کوبیدن مهمترین فیلم جشنواره، «شبی که ماه کامل شد»، را پیدا می‌کرد، این فیلم در جشنواره سی و هفتم سلاخی می‌شد. اما پرسش مهم این است آیا مدیران انقلابی هم بغض حاتمی‌کیا، به سادگی از کنار این موضوع مهم عبور می‌کنند یا اینکه فرستادن هم‌بغض ستاره‌ساز (امیر جاوید) در بولتن نقد روز، بخشی از یک برنامه از پیش طراحی شده بوده است؟

*پس از تحریر:

اگر سید محمود رضوی در سال‌های فیلم یا اثر انقلابی تولید نکند واقعا حق دارد، چون این جوخه ترور در رسانه ملی را مدیران هم بغض حاتمی‌کیا هم نتوانستند مهار کنند.


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: